De boekjes van OOM RUUD

Oom Ruud - wie en wat hij was - dat staat verder op. Hij schreef
2 boekjes rond 1970. Levensverhaaltjes.
Het eerste boekje begon met een Voorwoord en een onwerkelijke
verhemelijking van mijn Oma. Niet dat zoiets niet verdiend zou zijn
- maar de manier waar op.  etc.
Het voorwoord was de reden dat ik zijn boekjes nooit heb gelezen
en ze zijn zoekgeraakt.  

50 Jaar later - 2020 - Ik heb inmiddels een amateur stamboom
boekje in elkaar geknutseld.Ruud Dumpel komt daar feitelijk niet
in voor. Opa Otto dAvB trouwdemet Corrie Heidsieck en ze
hadden 4 kinderen. Opa Otto komt in 1936 naar Holland met de
kinderen Ferry Jakes en Dick.
..........Hoe wat wanneer Edith naar Holland is gekomen is mij
voorlopig nog onduidelijk ..Nu 50 jaar later --- er is niemand die
het kan vertellen.

Corrie heeft naar verluidt een relatie met Ruud Dumpel en blijft
achter........... Over de scheiding - de datum - een huwelijk met
Ruud - de datum ......het is mij voorlopig nog onduidelijk ....
Ruud en Corrie komen met James (Jimmy) in 1950 naar Holland.
=
Het eerste boekje van Ruud is min of meer een reflectie van
bovenstaand. Hij beschrijft zijn jeugd - de oorlogsjaren - en dan
ook hoe hij verliefd isgeworden op Corrie / Corry (Heidsieck).
.........................................................................................................................
Otto D'ARNAUD van BOECKHOLTZ, geboren op 29-08-1890 te
Soerabaja, overleden op 05-02-1969 te Den Haag op 78-jarige
leeftijd, zoon van Ferdinand D'ARNAUD van BOECKHOLTZ en
Marie Magdalena DÜMPEL.

Gehuwd op 27-jarige leeftijd op 25-10-1917 te Meester Cornelis
met Cornelia (Corrie) onze Oma uit Indie -- HEIDSIECK, 20 jaar
oud, geboren op 12-06-1897 te Cheribon, overleden op 24-03-
1985 Eindhoven op 87-jarige leeftijd, dochter van James
HEIDSIECK, Gepensioneerd griffier Landraad te Meester
Cornelis, en Amalia Olivia HALL.
...............................................................................................
Otto dAvB 27 - zoon van Marie M Dumpel ...trouwt Corrie 20 jaar
in 1917. RUUD verliefd geworden op Corrie / Corry. Semarang
1930. is  24 jaar.
Ruud Dumpel zal wel ergens in de stamboom van moeder van
Otto - Marie M Dumpel zitten ... mijn jeugdherinnering is
inderdaad dat hij een neef was.

De jongste van Otto en Corrie 1926.
Justus Jacobus (Jakes) D'ARNAUD van BOECKHOLTZ,
geboren op 24-05-1926 te Semarang, overleden **-08-1998 te
USA,
..............................................................................................................................

Ruud 24 ontmoet Corrie in 1930 - zij is 33 jaar en moeder van 4
kinderen.Voor zover er sprake zal zijn van een officiele scheiding
O/C was dat dantussen 1927-1930.

Wat mij frappeert in het boekje van Ruud ...... is - dat hij zeer
gedetailleerd beschrijft hoe hij Corrie voor de eerste keer
ontmoet. Ze is zijn grote Liefde. Hij beschrijft een groot gedeelte
van zijn verdere leven met haar --- Hij beschrijft hun repatriatie
naar Holland .......hun leven in Holland.

Maar algeheel NIETS NIETS over Otto en de kinderen ......
alsof die niet hebben bestaan ..... Hij schrijft er overhen - langs
heen. Terwijl in 1930 de kinderen van Corrie + 4 jaar zijn.
Ferry 12.

introverte ontkenningen zijn ontkenningen tegenover zichzelf. Je
houd dan dus jezelf voor de gek (spreekwoordelijk). Dit heeft
volgens de theorie van de psychoanalyse te maken met het
"Ich en het Über-ich". (FREUD).
.................................................................................................

>>> 1x wordt Een UITZONDERING  gemaakt - daar waar er wordt
gebeld - en min of meer onverwachts  dochter EDITH binnenkomt
met haar baby JAMES (Jimmy).  Corrie neemt James onder haar
hoede ---- dit zal altijd zo blijven.Ruud wijdt enige tekst van geluk
en plezier met James ..... plaatst 2 fotootjesin zijn boekje .......
Edith noch Jimmy worden verder ergens "meegenomen" ik zijn
vertelling.

Jimmy is geen bloedverwante zoon van Ruud ; wel opgevoed
door Ruud - en heeft ook de introverte ontkenning in zijn leven
meegenomen. En/of een nuance hiervan.
..................................................................................................
Verder is het 1e boekje van Ruud wel aardig. Sommige dingen die
hij schrijft wel herkenbaar voor de familie. periode na 1950.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

             
HET BOEKJE = 1 = VAN OOM RUUD
..........................
VOORWOORD

Dit bescheiden manuscript is gewijd aan de nagedachtenis
van een bijzondere vrouw, wier nageslacht (het 7e)
behoorde tot de dragers van een familie wapen.

Ondanks haar adelijke afstamming stelde zij zich in het
dagelijks leven steeds bescheiden op. Op grond van deze
karaktertrek kon zij bewijzen geen aanspraak te hebben
gemaakt op haar status.

Zij koos voor het levensgeluk dat zij wilde delen met een
man één uit duizenden, zoaIs zij zich eens u it- drukte
die haar partner zou worden.
Zonder die voldoening zou dit levensverhaal nooit geschreven
zijn. Aan mij de erfenis om met de zegen van onze Almachtige
Heer mijn liefde voor haar niet te verzaken.

Een aantekening tot slot, met betrekking tot de geschied-
schrijving.
Zij die enige precisie naleven over de toedracht en de gevolgen
bij de gebeurtenissen, kunnen geen wederwoord verwachten,
omdat het meer dan 40 jaar geleden is, dat de feiten uit de
herinnering werden opgeroepen.

Inhoudsopgave
.............................
Proloog
Van de nood een deugd
Jeugd impressies
Studie in Holland
Dienstplicht
Geen arbeidsvreugde
Kentering
De wrede oorlog, Java
De wrede oorlogrJapan
Op weg naar huis, Manilla
Op weg naar huis, Balikpapan
Bouwen aan de toekomst, Semarang
Bouwen aan de toekomst, Batavia
Repatriéring Holland
Liefde het hoogste goed
Het mystieke offer aan de dood
Betekenis indonesische woorden
...............................................................

PROLOOG

Teneinde een volledig beeld te scheppen van de op een tragedie
uitlopende  "Episode uit mijn leven' was  de schrijver er toe
gekomen, het aanvankelijke manuscript te completeren met
hetgeen zich had afgespeeld in de periode voor het uitbreken van
de 2 e wereldoorlog.
De beschrijving betrof dezelfde personen die zonder het te weten
als door een bovennatuurlijk wonder het pad der liefde hadden
gekruist.

De één Corry, oogappel van haar vader, gehoorzaam aan de
wetten van trouw en rechtschapenheid, de andere de opportunist
Rudi, die de Voorzienigheid te hulp riep om zijn toekomst te
bepalen.
De belangstelling voor het modevak was haar bij intuitie
ingegeven.Een paar dagen van de week, als zij van school kwam,
mocht zij van haar ouders voor een paar uurtjes in een
kledingzaak helpen. Van lieverlede leerde zij daar het vak
costuum naaien.

Hij kwam van een studietijd in Holland naar Indie terug, na een
opleiding via de HBS en de Middelbare Koloniale Landbouw
School te Deventer. Het laatste tudiejaar werd afgebroken, om
zijn ouders bij te staan in de orgen als gevolg van de financiele
nood. Deze betrof de kosten van dure chirurgische behandeling
aan de jongste zoon uit het gezin. Bij treinongeluk schampte een
wagonwiel zijn linker bovenknie. Van de operatie hield hij een
stijf been over.

Twee jaar later stierf zijn vader tijdens het werk op kantoor. Door
Rudi's moeder kwam de kennismaking aan huis tot stand,
waaraan een ontmoeting tussen hen beiden in een manufacturen
winkel vooraf was gegaan. Voor het overige bepaalden zich hun
beider belevenissen tot de onderwerpen, bij de inhoudsopgave
afzonderlijk vermeld.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
          
 Oom Ruud 001       Kort door de bocht .....

geboren 1906.  1920 met broer en zijn ouders verlof vader's
werk  naar Holland. broers blijven in H. Pleeg gezin Den Haag
Laan vMeerdervoort 540 - Hollandse Hap. verhuizen oudere
Indo dame - Indo Hap.  Ruud gaat naar HBS Raamstraat.
Daar - waar mijn vader was in 1936.

Ruud naar DE MIDDELBARE KOLONIALE LANDBOUW SCHOOL
IN DEVENTER  broertje terug Indon. Ruud loopt "stage" in
Orleans - 60 km Parijs - nog minderjarig - broertje Indon ongeluk -
ouders geld tekort - Adieu Holland. na 7 jaar.

Na militaire dienstplicht Indon 1-2 jaar - werk SuikerRiet Fabriek.
werk stations chef - werkeloos / stempelen/ uitkering. Dan krijgt
hij mooie baan bij spoorwegen als inspecteur toerisme en
verkeersveiligheid - met dienst auto.

SEMARANG  1930.  Hij ziet Corry in een mode winkel.  Zoals in een
RomCom Movie - laat hij de winkelbediende zijn kantoor bellen
zodra Corry weer eens binnenstapt.
..............
Ruud schrijft :
Moeder hoorde thuis mijn belevenissen aan.
Zij beloofde contact op te nemen. De afspraak werd ontmoeting
bij ons . Zo vlot had ik mij het verloop van de toenadering thuis,
niet kunnen verwachten.
Na haar bezoek was het hek van de dam.Volgende ontmoettingen  
werden slechts onderbroken door mijn dienstreizen van enige
dagen.

Een bijzondere gebeurtenis was de overkomst van haar ouders uit
Batavia. Moeder en ik waren voor een tegenbezoek u itgenodigd.
Op de bezoekdag hielden moeder en haar ouders hun
conversaties binnenshuis.en Corry, zo heette zij, en ik liepen voor
een wandeling in de tuin.
"Het is begonnen met sympathie op het eerste gezicht". Zij lachte.
Ik vervolgde het gesprek door haar op te biechten nog niet aan
een  vaste betrekking toe te zijn.

Belangstellend deed zij de vraag, iets over mijn vader te vertellen.
'vandaag bijzonder druk',moet vader tegen moeder geegd hebben
op de ochtend dat hij naar zijn werk ging..
De hoofdschrijver die vooreen handtekening met vader contact
zocht, was gewend een "ja" van vader te horen... die dag ging er
iets mis. Tot driemaal toe bleef een reactie op het kloppen u it.
Toen de schrijver z ich vermande - zag hij vader roerloos met het
op de  schrijftafel rusten. Hij bleek een hart infarct niet te hebben
overleeefd.

En nu mijn moeder.
Zij was bijzonder sociaal voelend. Leerde zo tussen door batikken
en kunstbloemen maken. Deze kunststukken werden op afroep
door zusters van het Leger des Heils opgehaald, om op bazars te
worden verkocht. De opbrengst mocht als een schenking worden
beschouwd, omdat moeder daarvoor geen geld wilde ontvangen.

Dit werd het einde van ons gesprek uur. Zij was er merkbaar heel
stil onder geworden, greep mij toen bij de hand om ons bij de
oudjes te voegen.  Een welbestede dag was achter de rug.

Omdat wij in dezelfde stad woonden, was het nooit moeilijk elkaar
bij afspraak te ontmoeten.Zonder dat ik het haar vroeg kwam zij
voor de dag met de mededeling dat zij modiste was met zes
betaalde hulpjes. Haar klandizie had zij zowel onder de Europese
als onder de Chinese gemeenschap.
Maar Corry presteerde nog veel meer. Zij was een goede
chauffeuse. Splinternieuwe auto's mocht zij van een dealer
'voorrijden' - tijdens  automobiel shows op de Jaarmarkten.

Ik volgde haar auto vanaf de publieke tribune.
Feilloos manoeuvreerde zij tussen de afzettingen door met een
gratie welke niet te evenaren was door de andere deelnemende
dames in hun auto's.  Zij droeg het haar tot op de hals, geknipt en
gekruld onder een blauw hoedje zonder rand.
..............
1941 - Nederland verklaart de oorlog aan Japan. Ruud moet in
dienst en onderhoudt correspondentie met Corry. Overgeplaatst
naar Tjepor - bewaking BPM olieraffinaderij.
einde correspondentie.
Gevechtshandelingen - mitrailleurs - bommen en granaten ....
Wordt gevangen genomen door de Jap en gaat naar internerings
kamp Tjilatjap ....
NOOT :ik zal dat haventje op een romantische manier bekijken
rond 1980 .....in die tijd niet wetende hoe het daar rond 1940 was.
-----
Ruud wordt naar een Villa complex getransporteerd in Buitenzorg
om daar de paarden te verzorgen van de Japanse bezetter.
Na 6 maanden wordt hij per schip op transport gezet naar
Yokohama om in de kopermijnen van Ashiwo te gaan werken.
De reis duurt 21 dagen. Bij aankomst december 1944 is het daar
winter en minus 20 graden vorst.
Na de atoombommen op Japan gaat hij terug naar huis ,
Semarang 1946. Op zoek naar een burgerbaan en burgerbestaan
; krijgt een aanstelling als verkeerscontroleur/ ministerie verkeer
en waterstaat.
..............
Ruud schrijft :
Op een door de weekse dag had ik vrijaf genomen. Die besteedde
ik aan het uitwerken van rapporten, van een korte dienstreis naar
Oost Java.
Mijn vrouw en ik zaten in de voorgalerij bij de middagthee.
De postbode kwam het erf op met een brief in de hand. "Dari
mana,pos, " O, dat is sinds tijden niet gebeurd, dacht ik. De brief
schoof ik haar toe.
De afzendster bleek haar dochter te zijn. "Verbeeld je, jong,
merkte ze op : "van Edith, "  "Edith wil komen. " .

ze had in de brief geschreven dat zij haar moeder in de
huishouding wilde helpen. Het wachten was op het bericht, op
welke boot zij de reis maakte.
Tweede brief, van boord, bevatte de mededeling dat wij haar niet
hoefden af te halen. Ze zou de weg naar ons wel kunnen vinden.
Later bleek dat zij mijn zwager en zijn vrouw in kennis had
gesteld van de dag van aankomst te T g. Priok.
Noot : Haven van Batavia : Tandjong Priok.
Zij waren het die haar van boord kwamen afhalen. Omdat er die
dag geen vliegtuig naar Semarang vloog, bleef zij in Batavia
overnachten.

De dag daarop reed mijn vrouw met de auto naar het vliegveld om
haar te verwelkomen. Bij thuiskomst hield mijn vrouw een kind op
de arm. Ik liep hen tegemoet bij het zien van een hele blijde
uitdrukking op haar gezicht, als had zij alle doorstane ellende van
de oorlog vergeten.
Met de opvoeding van het kind wilde zij zich belas ten. De borst
voeding uitgezonderd, doch zonder verdere inmenging van haar
dochter. Deze moest trouwens de vrije hand hebben bij het
solliciteren naar een betrekking. Daar was zij spoedig in
geslaagd.

In de huishouding beschikten wij over drie bedienden. Het kind
moest na enige maanden zijn gezelschap delen met een
vertrouwde kindermeid. Deze had de taak de baby in slaap te
sussen, zodra zij het eten met de paplepel op had.  .
Zij  droeg hem ter hoogte van de heup, opgevangen in een smalle
doek die om de schouders was vastgeknoopt.
In Indie was dit een normale gewoonte. Maar ook alleen deze
plicht werd aan de kindermeid toevertrouwd, tot aan het
levensjaar dat het kind zelf mee aan tafel kon zitten.

Als kind lachte hij meer dan dat hij huilde. Voor het laatste
bestond weinig gelegenheid. Bij de eerste de beste keer dat hij
zijn stemgeluid liet horen, waren of mijn vrouw of de kindermeid
al naar zijn box toegesneld, om te weten wat er aan de hand kon
zijn.    Zich in zijn box oprichtend, beantwoordde hij hun
bezorgdheid met lachend snoetje, waarin de opkomende tandjes
zichtbaar werden.

Foto's en nog eens foto's zijn van hem ter herinnering als
schilderijtjes ingelijst. Bij geboorte had hij de voornaam James
meegekregen, gelijkluidend aan die van zijn grootvader. Toen
onze dochter voor de souvereiniteits  overdracht repatrieerde,
verbleef hij bij ons. Hij wilde alleen mee als mijn vrouw meereisde.
====
foto's
(pag 52) Corry, Edith voor de woning Siranda weg 28.
(pag 54) Pauze in park, omgeving Batavia. James en de kinderjuf.
(pag 53) Een vertederend ogenblik Corry en James.
====
         BOUWEN AAN DE TOEKOMST, BATAVIA

In 1950 vertrokken wij naar Batavia, mijn nieuwe standplaats. Het
riante huis te Semarang moesten wij verwisselen met tijdelijk
verblijf in een pavillioentje. Daarna werd het nog slechter, toen
ons werd aangezegd naar een ander stadsdeel te verhuizen,
opdat ik voor kantoor vlotter bereikbaar zou zijn.

Wij moesten ons tevreden stellen met samennwoning. De
hoofdbewoner zag  afgaande op de ongunstige indeling die hij
voor onze behuizing had uitgedokterd. Wij moesten door de tuin
lopen om de gemakken te bereiken. Er waren nog meer
plagerijen. Ik bracht deze toestand bij de Dienstchef voor, die
daar geen raad mee wist. De onhoudbare toestand duurde een
maand.

Een met ons bevriende Indonesische collega nam het voor ons
op. Hij wist voor ons gedaan te krijgen dat mij een nieuwe woning
werd toegewezen in de satelietstad Kebajoran. De afstand (6 km)
was wel groter geworden, doch dat bezwaar werd opgeheven
door de beschikking over de mij toegewezen Pick-up dienst auto.
De controle-dienst op de openbare weg werd hervat. Deze
gunsten vormden een schrille tegenstelling met de ontslagen van
mijn collega's in andere plaatsen op Java. Zij werden afgevloeid
met het behoud van het voorrecht de reis naar Nederland
vergoed te krijgen.

Mijn vrouw had aangedrongen mijn carriere te onderbreken. Ik
rekende haar voor dat het ontslag voor mij ten koste van het
pensioen zou gaan. Met nog  enige jaren moest de diensttijd
worden overbrugd. Haar aanbeveling baseerde zij op de angstige
tijd en het verdriet, waaronder zij nog leed bij de gedachte
dat de Indonesischecommunisten het heft in handen zouden
krijgen.

Een welkome oplossing was het aanbod van Mr. Dr. Sandbergen,
nog actief als Direct eur van Verkeer / Waterstaat, die mij nog
van Semarang kende. Hij bood aan hem op zijn kantoor te
assisteren. De samenwerking werd later uitgebreid met de
oprichting van een Instituut voor opleiding van Indonesische
aspiranten ten dienste van het wegverkeer. De opleiding betrof
hen dienstbaar te maken  voor de functie van Verkeerscontroleur
of Keurmeester, waarmede ik zou worden belast.

Aan de cursus werden meerdere leraren toegevoegd, waaronder
zijdie de vakken Wetskennis en Economie doceerden. Het eerste
succes jaar werd met de geslaagden, inclusief de leraren,
gevierd 'ten paleize in tegenwoordigheid van President Soekarno
en Moh. Hatta.

...................................

REPATRIERING HOLLAND

Eindelijk werd op 5maart 1955 aan boond van de "Willem Ruys"  
de reis naar Nederland aanvaard. Aankomst te Rotterdam op 24
maart.
Het was een reis met dromerige gedachten aan dek, vanuit een
ligstoel met het uitzicht op zee. 's Avonds in de eetzaal
verzamelen, opgediend voor de hongerige gasten. gevarieerde
spijzen, Alles smaakte.

Op de laatste dag van de reis werd bij het van boord gaan aan de
repatrianten bekend gemaakt, welke bestemming zij zouden
volgen. Voor ons was deze Den Haag.   Wij ontvingen onderdak op
één kamer, twee hoog bij een patisserie winkel, Het eten was
voldoende, zonder extra's. Kroketjes of gebak moesten u it eigen
zak worden betaald. Het verblijf duurde zes maanden. Met
medewerking van de Sociale Dienst werd de verhuizing naar een
eigen woning mogelijk.

In dienst getreden bij de P. T. T. administratie. Een verzoek om
overplaatsing naar een wat meer technische afdeling werd mij
geweigerd.
Een onverwachte ontmoeting met een oude kennis uit Indie
opende de weg tot samenwerking bij het oprichten van een
autorijschool. Van de P. T. T. werd afscheid genomen.
Met het officiele diploma van rij-instructeur op zak, kon de
exploitatie van start gaan. Het aanvankelijk blijmoedige besluit
eindigde in een debacle.
De teleurstellende opbrengst uit de rijschool was 80,- per maand,
op basis van f 5, per les. ik nam het besluit de rijlessen te be-
eindigen.

Ik vond weer werk bij de  Staatsdrukkerij. Het was wel tijdelijk
werk, met een regelmaat van zes weken op en zes weken af.  Mijn
dienstbetrekking werd in vaste dienst omgezet.  Het werk bij de
Telefoongidsen deed ik tot mijn pensioen.Afgevloeid met een ABP
pensioentje van f 150, en speldje voor 12.5 jaar dienst.
.........
LIEFDE HET HOOGSTE GOED

Terugblikkend op ervaringen in ons beider leven, moesten wij tot
de conclusie komen dat geluk en verdriet elkaar hebben
afgewisseld. Bijzondere troost vonden wij in de omstandigheid de
problemen samen te kunnen oplossen.
Deze vorm van samenwerking was onmisbaar voor  bestendiging
van geluk, man en vrouw te zijn.

OP 24 maart 1983 stierf mevrouw Corry Dümpel, geboren
Heidsieck, in het Catharina ziekenhuis te Eindhoven.
Begraven : Algemene 'de oude Toren'  Eindhoven.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~        HET TWEEDE BOEKJE VAN RUUD.

Het is een droge verzamelng van anecdotes - wel aardig - over slangen - over
tijgers - jacht avonturen - avonturen met wonderdokters.
Er wordt weinig ergens een jaartal bijgezet - het varieert van 1910-1920-1930.
En dan alles door elkaar.

>>> 1x wordt Een UITZONDERING  gemaakt -
In zijn hoofdstuk 1945-1946 vind ik dan plotseloos enkele regels over Corrie
alswel als over "Inge"......

In zijn eerste boekje beschrijft hij oorlogshandelingen in 1945 envervolgens
dat hij in februari 1946 thuis komt -- waar Corrie hem opwacht/verwelkomd.

merkwaardige voorvallen beschrijft hij in het tweede boekje.
.......................................................................................................................................................
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

OTTO d'ARNAUD van BOECKHOLTZ, geboren op 29-08-1890
te Soerabaja, overleden op 05-02-1969 te Den Haag op 78-jarige
leeftijd, zoon van Ferdinand D'ARNAUD van BOECKHOLTZ
en Marie Magdalena DÜMPEL.  <<<<

Gehuwd op 27-jarige leeftijd op 25-10-1917 te Meester Cornelis
metCornelia (Corry) onze Oma uit Indie -- HEIDSIECK, 20 jaar oud,
geboren op 12-06-1897 te Cheribon, overleden op 24-03-1985
te Eindhoven op 87-jarige leeftijd, dochter van James HEIDSIECK,
Gepensioneerd griffier Landraad te Meester Cornelis, en Amalia

VIIquanr. James Heidsieck
Geboren te Batavia 24 juli 1864. Gepensioneerd griffier Landraad te
Meester Comelis. Getrouwd te Batavia 2 juli 1885 met Amalia OIivia
Hall, geboren aldaar 31 juli 1865

Uit dit huwelijk 6 kinderen :

>>>> 4. Corry Heidsieck, geboren te Cheribon op 12 Juni 1897, huwde te
Meester Cornelis op 25 oktober 1917 Otto d'Amaud van Boeckholtz,
geboren te Soerabaja op 28 augustus 1891.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..................................
                      OOM RUUD -2-
.........................

INDEX
EEN BLIJVENDE HERINNERING
JAVA
De Echte Diamant
Mijn Planters loopbaan
Misdadige Intriges
Een Hel van Verdriet Ging
aan de Overwinning Vooraf
Bodja, Klein Paradijs
Temidden van het Oerwoud
De Tragiek in het Leven
Een Genadeloze Strijd
Een Bij zonder Geval van
Mystieke Beleving
Pelgrimstocht naar de
Goenoeng Merbaboe
De Ceremoniemeesters
De Overleden Soenang en Zijn
Getrouwen
Een Ontmoeting met Spookgedaanten
Georganiseerde Jachtpartij in Bodja
Van Droom naar Werkelijkheid
Een Kwestie van Living
De Klein—Landbouwer in Zijn Bedrijf
De Jaren 45— 46  
SUMATRA
De Tijger op Zoek naar
Een Nacht in Doodsnood
De Dood Voorspeld
Prooi
Een Tijgervel voor de Bedoeg
De Kafir
......................................................................................................

       OOM RUUD - BOEKJE TWEE  ----  
                        
  DE JAREN '45 - 46

Door de Australiers bevrijd, belandde ik in 1945 in een kamp te
Brisbane, het verblijf van het Luchtvaart personee. Hier werden
wachtdiensten vervuld. Mijn vriend, de Sergeant Kokkelink en ik
deelden samen één grote kamer naast een badloods. Hij was in
dienst van de NEFIS en uit dien hoofde vaak op tournee richting
Melbourne en andere kampen welke hij moest bezoeken. Het
wachthuis in het kamp bevond zich nabij de keuken en eetzaal.

vertrek naar Java. Het transport v liegtuig zou half Januari 1946
richting Batavia vertrekken. Hieraan vooraf ging de komst van
evacué 's, die het kamp waren binnengestroomd. Dat zij tot de
wel erg berooide stakkers behoorden, was hen aan te zien.

Op Kerstavond was het als te doen gebruikelijk over weer
cadeautjes uit te wisselen. De geschenken bestonden uit stukken
zeep ,parfumerie, Au de Cologne en nagelgarnituur. Van nature
goedgeefs kon ik de serveersters niet overslaan. Drank moesten
zij uit eigen zak betalen.
Hun voorkeur voor sterke drank, deed niet voor ons onder. Met
het gevolg dat onder aansporing van de feestvierders van
mannelijke kunne, sommigen volkomen dronken werden.

In een dergelijke kwetsbare toestand werd door de surveillanten
opgetreden om ongelukken te voorkomen. Een onzalige gedachte
was niet bij mij opgekomen, omdat in mij herinnerringen werden
opgeroepen aan mijn vrouw en kinderen , van wie ik nog steeds
niet wist, waar zij zich bevonden. Het was dan 00k die dag dat ik
mij voortijdig op mijn kamer terug trok, om God te bidden dat ik
hen spoedig terug mocht zien.
------------------------------------------------------
NOOT : December 45  zijn de gedachten bij vrouw en kinderen.
------------------------------------------------------
Op de dag van vertrek stonden wij gereed om in te stappen.
Het eerste gedeelte van de vliegreis ging tot een korte stop te
Soerabaia .daarna werd de reis via Semarang over zee
voortgezet naar het v liegveld Kemajoran.
--- noot Kemayoran Airport, also spelled Kemajoran Airport, was
the principal airport for Jakarta, Indonesia, from 8 July 1940 until
31 March 1985. -----
----------------------------
NOOT hij is nu dus in Batavia ..........January 1946..
----------------------------
In de middag ca. 17 uur . veilig geland. Een militair transport per
pantserwagen bracht ons naar een verzarnelplaats, ter hoogte
van Tanah Abang.
Met gepaste soberheid werd Oud en Nieuw gevierd. Op 2 Januari
1946 werd ik verwacht op het NIRUB kantoor voor een gesprek
met de zaakgelastigde, Ir. Campen. Het Rubber fonds maakte
zich zorgen over de aanschaffing van nieuw kantoormeubilair. Bij
de opruiming moest alles wat aan de bezetting deed denken,
gelikwideerd.

Dit werk zou dagen in beslag nemen. In een der Iokalen bevond
zich een brandkast van behoorlijke omvang. Hierin konden zich
wel eens kostbaarheden bevinden.   <?>
Met de werklieden die ik tot mijn beschikking had, werd al het op
te ruimen materiaal op buiten gereedstaande vrachtauto' s
geladen en na controle afgevoerd. Toen de Iokalen nagenoeg
leeg waren, zou de grote brandkast worden geopend.
Ik wendde mij tot de zaakgelastigde, die moeite had de sleutel te
vinden.
Hij liet mij naar de sleutel zoeken, omdat hij met zijn schrijfwerk
bezig was. In de onderste bureau lade vond ik een bos sleutels,
waarmede ik op verkenning ging. Het slot reageerde bij het
insteken van de 3e sleutel.

Bij het openen van de deur, zag ik op het eerste gezicht bundels
krantenpapier. Na het verwijderen van deze rommel, dacht ik
rubber sheets aan te treffen, Ik moest beide handen gebruiken,
om het pakket uit de kluis te schuiven. Wat ik in mijn handen hield
waren stukken erts dat platina bleek te bevatten.
De zaakgelastigde hoorde roepen, kwam naderbij om van de
vondst getuige te zijn. Hij scheen even verbaasd te zijn als ik.

Hij spoedde zich terug naar zijn bureau en riep mij tegenover
hem te gaan zitten. Een vindersloon behoort tot de
mogelijkheden, zo begon hij. Maar eerst zal daarover  officieel
rapport de deur uit moeten. De profijtelijke premie zullen
wij tezijnertijd samen kunnen delen.
Toen ik hem vroeg, welke waarde de gevonden hoeveelheid kon
hebben, taxeerde hij de verkoopwaarde op enkele millioenen
guldens. Het vindersloon op enkele duizenden.

Voor de verdere afwikkeling zou hij zorgdragen en beloofde het
uiteindelijke resultaat te zullen mededelen. Ik moest die
schikking wel aannemen , omdat hij voor de kennisgeving en
voordracht de verantwoording droeg.
Een 2e vondst deed ik bij het geforceerd openen van een andere
brandkast. Daarin bevond zich door de Jap in omloop gebracht,
ongeknipt papiergeld in waarden van 5 tot 100.000 Rupiah's. 1
Rp. had de tegenwaarde van f 0,03.

Het geld was in bundels tussen bamboe latten verpakt. Het had
zijn gangbare waarde nog niet verloren. Dit bracht de chauffeur
onder protest en in gebaren tot uiting, toen hij de opdracht kreeg
de gehele vracht geld naar de brandstapel plaats te rijden. Een
plaats waar de afbraakgoederen werden ingeleverd bij
ambtenaren , die onder Politie (Militair) toezicht al dan niet het
besluit tot vernietiging konden geven.

De betrokken chauffeur voorspelde ik : >> dat hij geen zielerust
zou vinden , indien hij de opdracht saboteerde.
Ik had sedert het uitbreken van de oorlog tegen Japan zo'n
ingewortelde haat tegen dat volk dat ik middelen die mij nog ten
dienste stonden zou aanwenden, diens besmetting de kop in te
drukken.

Toen het opruimen eindelijk voltooid was, wendde ik mij voor
verdere instructies tot de zaakwaarnemer. Hij zei een brie-f te
hebben ontvangen, waarin hem was opgedragen functionarissen
aan te zoeken voor de open gevallen betrekkingen in de functie
van tuinemployé, machinist, chemiker, boekhouder,
enz. Hem was bekend, zo liet hij zich ontvallen , dat ik bijzondere
capaciteiten had met betrekking tot het omgaan met personeel
en taalkennis.
Uit hoofde daarvan zou ik in aanmerking kunnen komen voor de
functie van hoofdemployé.
Ik rekende op een tewerkstelling op Java. Doch het pakte heel
anders uit.
----------------------------
Intussen zette ik mijn pogingen via het Rode Kruis Voort, contact
te krijgen met vrouw en kinderen. Over mijn vrouw kreeg ik
bericht dat zij zich als weduwe had laten registreren, om te
kunnen hertrouwen. Dit laatste deed zij , omdat zij niet meer op
mijn terugkomst uIt de oorlog had gerekend.
-----------------------------
NOOT
Ik ga ervan uit dat Ruud , zeggende : "Dit laatste deed zij " ...
NIET  bedoelde dat
ze daadwerkelijk HerTrouwde ...... en dat hij bedoelde de
registratie als weduwe.
NOOT.
Het is 1946 .......  Opa Otto is met "de Kinderen" in 1936
vertrokken naar Holland.
>>>  Ruud heeft het steeds over "Zijn Kinderen"   -  wie dat dan
mogen zijn >>> ??
James (Jimmy) - en Edith .>??).
------------------------------
Ruud schrijft :
Ik zou jaren verdriet moeten dragen, indien niet op onverwachte
wijze een oude vriend mijn pad kruiste. De ontmoeting bracht aan
het licht dat diens huwbare dochter - niet zo jong meer — tot
dusver elk huwelijks aanzoek had afgeslagen.
Haar vader vond terecht dat zijn dochter haar eigen keuze mocht
doen en niet afdwalen in een milieu dat niet het hare was. Met
wederzijds goedvinden ging ik mijn 2e verbintenis aan, nu met
Inge.
------------------------------
NOOT.
TWEEDE VERBINTENIS MET INGE.
Haar naam komt nog 1x voor in de rest van het verhaal ......
verder nietsss meer over Corrie --- nietsss meer over Inge.
Over beide VERBINTENISSEN  wordt nergens gesproken over een
bruiloft.
IN 1950 gaat hij met Corrie Naar Batavia.
In 1955 komt hij met Corrie naar Holland.
--------------------------------
Ruud schrijft :

De laatste dagen van mijn verblijf in Batavia liep ik mijn vriend
Kokkelink uit Australie tegen het Sprekende over de op handen
zijnde acties Iijf. van de Roodwitten , voorspelde hij dat de
Indonesiers één front zouden maken in de strijd tegen de
Nederlanders, waaruit bleek dat hij goed was ingelicht.

Een 2e politionele aktie werd toen ingezet. Op het vliegveld van
Semarang staan Nederlandse troepen klaar om op 19 december
1948 in aktie te komen.

Ik kwam te weten dat mijn kinderen zich nog in Bodja bevonden.
Een klein dorp in Midden Java.
Mijn noodkreet via de Commandant Stoottroepen in Midden Java
had tot gevolg dat mijn kinderen uit Bodja werden ontzet en
voorlopg ondergebracht in het Protestants Weeshuis te
Semarang.

Voordat ik Batavia verliet om naar mijn nieuwe standplaats
Pankalpinang op Banka af te reizen , bracht ik nog een laatste
bezoek aan de zaakwaarnemer.
Opnieuw vocht ik de overplaatsing daarheen aan, omdat mij
zowel het eiland als zijn bewoners vreemd waren. Als
allerbelangrijkste motief voerde ik aan, mijn recht op pensioen te
zullen verliezen, bij overgang in nu een particulier dienstverband.
Uit zijn negatieve reacties moest ik concluderen dat hij mij om
privé—redenen zo ver als mogelijk van hem vandaan wilde
hebben.
===Ruud schrijft :
=====================
Inge reisde me na en kwam op 13 juli 1946 per boot in Soengai
Liat op Banka aan.
========================
Na mijn dienstbetrekking, vertrok ik naar Nederland. Eenmaal in
Amsterdam zijnde, zonder toereikende middelen van bestaan,
gingen mijn gedachten terug naar de onafgewikkelde kwestie met
de zaakwaarnemer.
Hoewel ik mij reeds zolang had geschikt in de afloop van de
teleurst-ellende situatie, waren mijn gedachten bij mijn
studerende kinderen, voor wie ik een behoorlijke opvoeding en
schoolopleiding noodzakelijk achtte.
----------------------------------------------------------------------
NOOT
De tekst in Boekje -1-
Op de laatste dag van de reis werd bij het van boord gaan aan de
repatrianten bekend gemaakt, welke bestemming zij zouden
volgen. Voor ons was deze Den Haag. Wij ontvingen onderdak op
een kamer, twee hoog bij een patisserie .

De tekst bovenstaand Boekje  -2-
.........vertrok ik naar Nederland. Eenmaal in Amsterdam
zijnde.............
"" Vertrok ik ".......  als of hij helemaal alleen was   = ??? =
------------------------------------------------------------------------
vervolg Ruud schrijft :

0m die redenen meende ik op opening van zaken recht te hebben.
De vragen die mij daarbij kwelden waren:
.01 Had bedoelde zaakwaarnemer aan zijn meldingsplicht
voldaan? Zo ja,
.02 welke beschikking was daarop gevolgd?
.03 Werd de afdracht aan de toenmalige Ned. Indishe Regering
toegekend
of viel deze toe aan de in wordingzijnde Republiek Indonesi.

De 4e mogelijkheid kon zijn dat de zaakwaarnemer de vondst had
verzwegen. En deze met behulp van derden kans had gezien de
partij platina het land uit te krijgen.
Onbevestigde berichten deden destijds de ronde dat hij naar
Amerika was geEmigreerd.

Zou het vindersloon wel uitbetaald zijn, dan hadden mijn kinderen
na mijn verscheiden in de uitkering kunnen delen. Dit is niet
gebeurd.
---------------------------------HET EINDE----------------------------------------

                                  EIND NOOT --
ik wil over alles bovenstaande verder geen persoonlijke
conclusies uitten.
met uitzondering,
= dat ik denk -
als ik mijn vage herinneringen aan Oma Corrie / Oma uit Indie en
'Oom"Ruud samenveeg met de 2 boekjes van Ruud ;
= dat ik denk -
dat deze twee mensen gedeeltelijk in een dromenwolk leefden ;
Heritage Heidsieck - ontvangst financiele jackpot.  Helaas.
--------------------------------------------------------------------------
Alfred d'Arnaud van Boeckholtz - 2 Januari 2021.
--------------------------------------------------------------------------

Onderstaand 2 stukjes Parenteel van 2 Families
HEIDSIECK.
Als je die naast elkaar legt ..... lijkt het niet dat die twee
ietsmet elkaar te maken hebben.......

Zou mijn oma Corrie Heidsieck gedroomd hebben van
een HeidsieckChampagne erfenis aandeel ..?.....  
(jeugd herinnering).  dan lijkt het idee mij een utopia.

         HEIDSIECK DE FRANSE CHAMPAGNE TAK
         =======================================

In 1852 voer Charles Heidsieck voor het eerst naar de Verenigde
Staten waar hij  New England en de Staat New York bezocht.
Een speculatie met land in de staat Colorado heeft Charles
Heidsieck in staat gesteld zijn vermogen weer terug te winnen en
opnieuw een champagnehuis te stichten. In Frankrijk.

De firma Charles Heidsieck was lange tijd in handen van de firma
Henriot.  In 1985 werd Charles Heidsieck verkocht aan Rémy
Cointreau die het bedrijfin 2011 doorverkocht aan EPI
(Européenne de Participation Industrielle),een investeerder in
luxe-producten.

In 1862 besloot Charles-Camille Heidsieck dat grote kelders en
niet wijngaarden de sleutel voor succes in de champagne-
industrie zouden zijn. Hij liet het opkweken, onderhouden en
oogsten over aan de boeren die met contracten aan zijn bedrijf
werden gebonden. Zelf legde hij zich toe op persen en
vinificeren. Het bedrijf bezit nog steeds kilometerslange gangen
in de krijtrotsen onder Reims.

De firma Charles Heidsieck was lange tijd in handen van de firma
Henriot. In 1985  werd Charles Heidsieck verkocht aan Rémy
Cointreau die het bedrijf in 2011 doorverkocht aan EPI
(Européenne de Participation Industrielle),een investeerder
in luxe-producten.

                 =========================
    
HEIDSIECK DE INDONESISCHE TAK
                 =========================

Johannes Lodewijk Ferdinand Ernst Heidsieck (1855-1911)  een
zoon:  Relnhard Ernst Willem Christiaan Heidsieck
Geboren te Batavia 6 maart 1887. Gepensioneerd commies
Departement van Landbouw te Buitenzorg.

Reinhard Hendrik Lodewijk Heidsieck
Geboren te Batavia 3 mei 1862. Getrouwd met Antonia Mathilda
Louisa Beraud, geboren aldaar 15 november 1867.

ZOON :
VIIquanr. James Heidsieck; Geboren te Batavia 24 juli 1864.
Gepensioneerd griffier Landraad te Meester Comelis. Getrouwd
te Batavia 2 juli 1885 met Amalia OIivia Hall, geboren aldaar 31
juli 1865

Uit dit huwelijk 6 kinderen :

>>>> 4. Corry Heidsieck, geboren te Cheribon op 12 Juni 1897,
huwde teMeester Cornelis op 25 oktober 1917 Otto d'Amaud van
Boeckholtz, geboren te Soerabaja op 28 augustus 1891.

................................................................................

  
 Het wapenschild van de familie Heidsieck

Corrie Heidsieck - d'Arnaud van Boeckholtz - Dumpel

is . denk ik. niet een "erfstuk" dat uit vorige eeuw(en) is
doorgegeven van familie naar familie.

Het is een waaibomenplankje van 350 gram.
Daarop is een ge(figuur)zaagde afbeelding op triplex
met geprinte afbeelding opgeplakt.
Van dit soort afbeeldingen zijn duizenden varianten.
Onder de afbeelding is het woord 'HEIDSIECK' in goud
kleur geprint.

Niet enige naam - zoals er zijn : Charles-Camille Heidsieck
Johannes Lodewijk Ferdinand Ernst Heidsieck  etc.
De tekst in het duits :
-an gottes segen ist alles gelegen-
geen datering.

Dat het in het "Duits" is - roept ook vraagtekens op.
Er zullen ongetwijfeld wel Heidsiecks in Duitsland zijn - zijn
geweest..... Oma Corrie . volgens mijn jeugd herinneringen .
refereerde met haar naam aan de Franse (Champagne) Heidsieck.

Bovenstaand in acht genomen .denk ik.

Dat het betreffende plankje in de jaren1960 is (aan)gekocht.
Ik .denk. mij te herinneren dat er in de jaren 60 een 'Hype' was
voor Wapenschilden. Daar speelde de commercie natuurlijk
handig op in.
Naast bonafide waren er vele louche advertenties en
aanbiedingen.
Onderzoeks journalisten hebben in die dagen gepubliceerd met
voorbeelden zoals :
"Het wapenschild van Hendrikxse is identiek aan die van
Gruttershoek zowel als identiek aan 22 andere families."

Uiteraard zijn er instanties e.d. die de echtheid etc kunnen
bevestigen of ontkennen
                              IK ga dat niet doen.

De wapens van adellijke families worden in Nederland door de
overheid beschermd en staan geregistreerd bij de Hoge Raad van
Adel. Ook iedereen die niet van adel is kan een wapen aannemen
en laten registreren mits het ontwerp voldoet aan de regels van
de heraldiek.
Dat kan een oud of nieuw wapen zijn. Deze kunnen bij diverse
instellingen geregistreerd worden:

- Fryske Rie foar Heraldyk
- Nederlands Genootschap voor Heraldiek
- Nederlandse Genealogische Vereniging

Het CBG registreert sinds 2014 geen wapens meer, maar heeft
nog wel een uitgebreide databank. Het is tevens mogelijk een
wapen te laten registreren als merk bij het Benelux-Bureau voor
de Intellectuele Eigendom.

...................................................................

In welke publicaties komt de familienaam Heidsieck veel voor  ?

Van Lerberghe genealogy 49
Noblesse Européenne 22
Stamboom familie Hoffman 16
Stamboom Wim en Annelies de Leede 8
Stamboom Willems Hoogeloon-Best 4
Stamboom Driessen 4
Stamboom Van der Breggen 3
Stamboom Abbring 2
Stamboom van de familie Noot 2
Stamboom Mehlbaum 2
Stamboom Boerstra 2 Stamboom Noot 2
Stamboom van Dam 1
Stamboom Kuurstra en Gordijn 1
Genealogie Bovenschen, Looijenga,
                   Van Gelderen en Van Donk 1

==========================================================
NOOT : er staat een "ruim" stukje Stamboom Heidsieck - in mijn
boekje 'Stamboom' dAvB.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~